28 Haziran 2013 Cuma

Sanığın Yabancılığı


Biz ilk kanı gördük, kanatılmışı. Yaşayan kandı sanki. Yara. Ve yaralı o kandan oluşmuş gibiydi.

Bize baktı, evet. Kanın gözleri olabilir mi diye şaşırdık göz göze gelince... Suçlu sandık o an kendimizi. Bakması ve kanaması sonsuza kadar suçluya bakmak üzere donmuştu sanki. Bakışlarının değdiği her yerde suç ortaya çıkıyordu...

Nereye gidebilirdik bu kadar büyük bir suçu üzerimize alıp? Yardım istemedi bizden. Başladığınızı bitirmemizi istedi, aksine.

Hekimlerimiz, onun yaranın ta kendisi olduğunu söylemedi bize. Bırakıp gidersek içimizde kanamayı sürdüreceğini, bizim içimizde ve çocuklarımızın...

Sonradan teşekkür etti, evet, ama içten içe kırgındı bize de. Bir gece çekip gitti, bir not bırakıp: “Dilerim hiç acıyı görmezsiniz.”


Öğrendik, göz değil acıdır acıyı gören, mahkemelerinizde.

0 yorum:

Yorum Gönder