6 Aralık 2017 Çarşamba

Bilbila Qoçgîrî




Pîra Xeco li bazarê da hebik zêtûn avet devê xwe. Bazarçî bi hêrs û xişim pêvçû:
“Kadın Ramazan bilmez misin? Kafir misin?”

Pîrê destê nêvî yê girt û baz da. Li kolanek da sikinî ya û tenişta xwe da dîwêr. Hêstîr ji çav, qezî ji dêv barî:
“Ez bilbila Qoçgîrî bûm, li çarşî yên Stenbolê de lal bûm mam.”


18 Ağustos 2017 Cuma

Sala Zelzelê



Hêrsa herdê xew nezanî wê salê. Bişev lerzî biro lerzî.
Hîvek derket hîva tijî. Gayêk qurîya gayê tuneyî.Êzmînê gund û êşîr helweşî.
Duxên tevir û bêran bûn ar wê şevê. Lê disa jî dused sêsed mezel vedan bin hîvê de. Ne Quran ne gîrîn ne şîn. Ne yên kû çûn mirî bûn ne yên kû man zindî.
Hesoyê Lal gava kû pişta wan nîvhîvan hevra li herdê dî, hat zimên û kilama emrê xwe got bi zimanêk nebîhîstî.
Kes newêrî ku navê wan cêwîyan bide zarên wê salê.


30 Temmuz 2017 Pazar

Dayê


Min wer dizanî kû gerdûn bêdeng e! Lê îro min zanî kû bêdengîya gerdûn lavînek bêdawî ye.

Lavîna gerdûn avitina dilê diya min bû ye, min îro zanî. Îro ez dizanim kû avitina dilê dayîka min labîna gerdûn e. Gerdûn her tim dilabê! Min îro bîhîst dengê bêdengîya diya xwe, dengê bêdengîya gerdûn:

"Nîngê wê mînarê çar in
Dor lê girtine gurên har in"

Bêdengîya gerdûn lavînek bêdawî ye.

Me ne tirsên dilê te zanî edê, ne jî şabunên dilê te.
Edê.
Yadê.
Ez îro dizanim kû, em nezanê êşên te ne, êşên dilê te. Bin rûyê te yê biken min wer zanî kû va dinê her tim me ra dikenî; wek gava bin rûyên te yê biken ez diketim xewên kûr û dirêj.
Edê!
Yadê!
Ev çitan êş e kû çextê em dipirsin wê vextê wenda dibî tere?










20 Nisan 2017 Perşembe

Destên ku Biharê Tênin


"Rabe, em herin biharê wênin."
Wer digot dapîr, piştî ku bi mist û maç nevîyê xwe heşar kir.
Ji paşilên xwe du pêşkîrên spî derxist, vekir, ji ocaxê du kol xwelî helçand û li ser pêşkîran pêçand. Yêk da nêvîyê xwe, yek dîsa kir paşila xwe.
Nêvîyê wê osîyên wê bitemam girt. Heta ku geştin sînorê zeviye qe deng ji wî derneket. Jixwe bi şaşiyan sêr çiyayan û keviran û daran û rêan û berfa ku hemû bi sîs û spî xemilandîbû kir.
Wekî wî ra gotîbû peşkîr vekir, xwelî weşand li ser berfa zeviyê
Bi xof û coş lê bi rastê rast got: "Rabe here mala xwe lo berfo! Nobeya axê niha ya min e!"
Li rêya vegerîbê dapîrê got: "Kê kû dibe bihar xwe bi xwe tê û tere, ew ne rast e. Zivistan belki bi xwe tê lê bihar bi destên te tê û diçe. Daveta bihar qe hemal meke."

22 Şubat 2017 Çarşamba

Babamın Sesi

                                                                             “Sonsuza dek yaşayan Roma değil
                                                                              Evrendeki yeridir insanın.”
                                                                                                               Osip Mandelştam





Babam bülbül gibi şakıdı meclislerde. Neşe günleriydi. 

Babamın sesini sevmeyi ne geç öğrendim! Ne geç öğrendim ellerini sevmeyi! Sesindeki acıyı, ne geç!

Ses kesiyorlar. Söz. Gırtlak. Kesilmeyen
sesleriyle anlatıyorlar da anlatıyorlar çekiç
vurur gibi taşa girmeyen çiviye.

Taşı kırıp tarla yapmıştı babamsa. “Gurtê Xalîs.” Şenlendirdiği yurdu kalmadı ona…
Babam hep sessizdi meclislerde. Bileceksiniz işte, sözünü zimmetlemişlerdi kendilerine, sesini daha gırtlağında almışlardı. Bense sessizliğine kin biriktirmeyi dünya marifeti saydım. Zan. Nezanın kârı. Deva öğrendiğim zehir. Boğazdan geçen ateş boğum boğum.

Gırtlak alırlar. “Kêr dabûn ser gewrîyê.” Gırtlağa dayanmış bıçak, sapı kendi elimize tutuşturulmuş.
Babam sessizdi meclislerde. Lal.
Babamın bülbül gibi şakıdığı meclisler de vardı--  “Zimanê Qoçgîrîyan pirr bu, wek genimên wan...”
Buğday mı önce bitti, söz mü bilemedik. Sessizce toplayıp göçü indik dağımızdan; dediği gibi Gülten Akın’ın: “Göçtür göç vuran davulumuz.”

Göğsüm yarılıyor. Kara
Kan ağıyor baktığıma
Yüküm ağır sanıyordum
Omuzları çökerten yük…
Bu neymiş ki daha, her seferinde öğreniyor kişi, bu neymiş ki daha!

Babam babasızdı. Annesi demişti: “Zarokên sêwîyan jî sewî ne.”
Bir felaket değildi bu, tek felaket hiç değildi- ölmek istediğim gün öğrendim.  Ölmek istemeseydim, felaketin büyüklüğünü anlamam da olanaksızlaşacaktı.
Ölmek istedim ve asla yaşamadığımı bildim.
“Yêk hildiweşî yêk vedibî pelûgên jiyan.”

Yaşamın yaprakları yeşerir düşerken boğazımda düğüm düğüm söz.
Söz.
Ben doğmadan benden alınan söz. Babamdan.

Ben doğmadan bana yazılan söz: “Varlığım varlığına armağan olsun…”
Bu neymiş ki daha!
Ses de alındı sonra, sonrası sessizlik olsa keşke. Sonrası, beni seni sarmalayan tor. “Torê felegê pir xayîn e.”

Babam da sessizdi hep meclislerde. Kurulduğunda. Dağıldığında. Önce kendi adı alındı elinden, sonra benim.
Adım. Taşıyamadığım. Yurtsuzluktan öte yurt mu var? Oturduğum yerde göçteyim, ne yükünü ne yolunu bilen kervan. Bir yurtsuzluktan bir başkasına; bir dünyasızlıktan...
Roma’ya mı çıkar tüm yollar, Roma’dan uzaklaşırken benimki?
“Rom xayîn e.”

Haindir Roma!