6 Nisan 2013 Cumartesi

Komşulardan Şikayet



Yeni komşularıma göre ben bir ölüyüm. Aksini savunmam yararsız, ölüyle konuşmuyorlar. 


Onların ölü olduğunu savlamayı önerebilirsiniz, denedim de, bütün bağ koptu o zaman. İki ölü nasıl anlaşabilir, birbirinin yaşamadığından emin iki ölü?
Birbirimizin ölümünü mü alıp kabulleneceğiz yaşam diye?

Onlara elbiselerimi gösterdim, dedemin de giydiği ve binaları, onun dedesinin de oturduğu; şarkıları söyledim, torunumun da söyleyebileceği. "İyi ya" dediler, "İşte bir zamanlar yaşadığını ancak kanıtlayabiliyorsun bize. Yaşadığının izleri, artık yaşamadığını nasıl kanıtlar ki bize?"

Çok uzun sürdü bu. Onlar beni anlattı uzun uzun, ölü olduğumu. Ben de anlattım, ölüm olmadığımı, haykırdım, fısıldadım, denedim her yolu...

Bir gün bıraktım kendimi anlatmayı; "Siz" dedim, "Siz..." Dinlemeye başladılar, öfkeliydim, kırgındım, "Yalancısınız. Evet, yalancı, ve, ve hırsız. Yaşamımı bile çaldınız."
"Hayır" dediler ya da "Evet..." İlk defa kendilerinden söz etmeye başladılar, ilk kabulün ya da reddin sonrasında.

Ölüler kendini anlatabilir, eksik ya da fazla. Ölüler ancak kendilerini anlatabilir. Kendilerine. Diğerini anlatanlar, yaşayanlar ancak onlardır.

0 yorum:

Yorum Gönder