27 Mart 2013 Çarşamba

Devlet, deprem ve çocuk


Her ölüm ağırdır. Daha da ağırlaşır payımız olduğunu bildiğimizde.

Kimi zaman nedensizliktir ağırlığı yaratan. Kimi zaman nedenler. 

Nedenlerden biri, en önemlisi payımızdır. Yaşamda olduğu gibi tıpkı, her ölümde payımız var.

Bingöl’de 2003 yılında, 1 Mayıs’ı 2 Mayıs’a bağlayan gecenin sabahına doğru 6.4 büyüklüğünde bir deprem meydana geldi. Çeltiksuyu Yatılı Bölge İlköğretim Okulu’nun yatakhanesindeki 113 çocuk enkaz altında kaldı. Okulun yanı sıra bazı devlet binaları da yıkılmıştı.Devlet, halkın üstüne yıkılmış gibiydi. 

Çocukların üstüne.84 öğrenci ile bir öğretmen kurtarılamadı. 

Çocukların yattığı bina, çocukların değil müteahhitlerin çıkarlarına uygun yapılmıştı. 

Kültür, “Önce para” diyen kapitalist kültürle, her sabah “Artık önce kapitalistler” diye uyanan devlet kültürüydü. Haberler, haberciler koştu oralara, acıyı göstermek için. Görmek değil, göstermek. Acı çok zamandır bir gösteri nesnesi, bir yaşam boyutu değil.

Yaşlı, yaslı bir Kürt, başını ellerinin arasına alıp çöktüğü yerden, kendisine mikrofon uzatan sunucuya şöyle dedi, ağlaya ağlaya:

“Ben ahır yapmışım kızım, ineklerim sağdır. Devlet okul yapmış, çocuklarımız ölüdür.”


2 yorum:

Yorum Gönder