23 Ocak 2014 Perşembe

Ay Doğmadan

Ay
Bir ay
“Bir ay doğar
İlk akşamdan geceden”
Ayın doğduğu ilk akşamdı, göz de doğdu. Bu böyle oldu, beyazı oradan, ikisinin de beyazı. Ama bütün bunlar ay doğmadandı. Beyazın yaşadığı tek yer beyazdı, bütün bunlar olmadan. Ne ay ne gözdü, ay ile gözü buluşturan. Bir yüz. Bir yüzdü…
“Şavkı tuttu pencereden bacadan”
“Şavkı vurdu…”

Dağ
Dağlar
Dağlar kış
“Dağlar kış imiş, yolcum üşümüş.” Gelir aşağıdan, söylerim söylemez. Elinde tuttuğu kendi dağı değil mi onunda? Uykusuz. Dünkü geceden. Yarınki geceden…
Bir sesim var şimdi dağdan yansıyan, incele incele. Hoş değil. Gönlüm. Ah, bilmez miyim, uyanmaz bir daha, o uykunun dağına uzanan…


Ay
Bir ay
Bir ay batar
Daha doğmadan
Ele kapanan yüz
Kalpte işleyen dağ
Açma
Açma yaramı
“Baş yastığı kendine eş değil”

Bütün bunlar da ay battıktan sonraydı...

**


1 yorum:

Yorum Gönder