utay

Cem dedi ki “Ali artık bacın yok. Gitti.”  Bacısı olduğum bacım. Çok bacısı vardı, aynı ana babadan bacıları Feride, Ebru ve Gülçin kendi seçtiği bacıları Canan ve Gülşen… ve niceleri, bir de ben, atadığı bacı. Ayşegül İşcan Ertuna. Gazeteciydi, ama ne önemi var ki bunun? Tek önemi, gazeteciliğin bittiğini herkesten değilse bile benden yirmi yıl önce görmesiydi. Gazetecilik ölürken Deniz doğmuştu, kapkara bakışlı bacımın masmavi bakan kızı, teyzesiyim haliyle onun. “Kızıma bakacağım” dedi, bir daha dönmedi mesleğe. Bir de üstümdeki hakkı önemli benim için mesleki olarak, 30 küsur yıl önce Akşam’da çalışmaya başlarken, sık sık ziyaret eder oldu. Bacısının yapacağı hataları bilen bacı olarak, meslek sırlarını aktarıyordu, çaktırmadan. Editoryal gözü de, redaksiyon kabiliyeti de, dilbilgisi de yerli yerindeydi, affetmez eleştirmenliği dostluk/bacılık hukukundandı. Yok öyle ders filan gibi değil, güzel bir yemeği yedirir gibi öğretirdi. Çok güzel yemek yapardı, ama bu başka mesele, bun...

      Sê, heft, çel!   Tarî li du me Ronî li ber me Mirin ji kezeba jîyanê çav dike   Her heft roj Bi tîrêjek ve girêdayî ne Çel roj e şîn a me Şahîya me tenê gavek!   Ziman hewa bi xwe ye Ax û xwelî xet a min in Bi gîsin, bi tevir, bi bêr  Min mirazê xwe nivîsî. Qeder a xwe. Şîn û şahîya xwe.  Pênûsa min ev gîsin e Ev tevir ev bêr… Tê da hêstîrên bavê min, şîra diya min, hestîyên bapîrên min dirijin.    Dinê kitebek e dive em  ê  bişînin Xwedê!    Xwedê yo!  Tiştên ku te li henîya me nivîsand qet bixwe xwend?  

“Zalimin gecesi mazlumun gecesiyle birdir Ve daha uzundur zulme karar verenin gecesi Çünkü acıların, çığlıkların, kargışların sesi İğne deliğinden geçeğen olur Dokuna dokuna kıyıcıya cellada Varır, sebebin kıyısında durur” Eylem hakkında söz alınacaksa, 10 Ekim Gar Katliamı gibi bir kötülük çerçevesinde “eylem” hakkında söz alınacaksa şiddet hakkında söz alınacak demektir. Bombalı saldırıya, ölümcül düzeyde yoğunlaştırılmış şiddete hedef olan eylemin bir barış eylemi, savaşa karşı bir buluşma (yürüyüş ve miting) ise eylem ve şiddet terimlerinden başka birbirini çağıran iki kelimemiz daha olur: Savaş ve barış. Savaş dediğimizde siyasal alanına gireriz, savaşın teorisyeni Carl von Clausewitz “savaşın, siyasetin başka silahlarla sürdürülmesi”dir der. Fransız filozof Michel Foucault önermeyi tersine çevirmeyi önerirken, savaşın siyasetle kopmaz bağını onaylar. O halde bu yazıda “eylem” denildiğinde siyasal eylem kast edilecek; bu daraltma gerekli çünkü eylemeyen canlı yoktur. Siyasal eylem...